Column: Marly & Me - Eindelijk prijs?

Een stout 20-jarig meisje komt terecht in het avontuurlijke studentenleven van Leuven. Alles wat haar vader niet mag weten, schrijft ze hier iedere week anoniem voor ons neer. In deze aflevering maakt ze een afspraakje met een oude kennis, nog steeds opzoek naar de ideale vaderfiguur voor haar nog ongeboren en nog niet verwerkte kind.

Hey you,

Vorige week was ik duidelijk even afgeweken van mijn oorspronkelijk doel. Ik ging namelijk op zoek naar de ideale vaderfiguur, niet naar de ideale sekspartner. Bij deze, een vervolg op de verhaallijn.

Mijn tweede escapade na de pijnlijkste breuk van het millenium, was een oude bekende. In het middelbaar had hij wel een oogje op mij. Spijtig genoeg voor hem keken mijn bruine exemplaren niet zijn richting uit. Ik viel namelijk al zes jaar lang op dezelfde langharige hippie, al is het mij tot op vandaag nog altijd een raadsel waarom. Buiten de occasionele fluostiftgevechten tijdens de lessen chemie is het tussen ons nooit tot een fysiek contact gekomen. Maar ik wijk af.

Nadat ik drie jaar de tijd had gekregen om volwassen te worden en verstandige, gefundeerde beslissingen te nemen, besloot ik om nog maar eens met die oude bekende een gesprek aan te binden op msn. De blokkering hief ik tijdelijk op, want eigenlijk is hij best een zieligaard. Tijdens het msn'en stelde hij voor om eens naar Leuven te pendelen om onze vriendschap te 'hernieuwen'. Alsof ik toen nog niet wist wat hij daar eigenlijk mee wou zeggen:

“Ik wil je nemen, de hele avond lang!”

Zoals jullie me tegen nu vast wel al zullen kennen, zeg ik niet nee op dergelijke voorstellen.

De persoon in kwestie arriveerde. Klein detail: hij was twee uur te laat! Ik had stiekem gehoopt dat ik me zijn uiterlijk foutief herinnerde, drie jaar tijd kunnen wel eens parten spelen met een geheugen. Helaas was hij geen haar veranderd, met uitzondering van die enkelen op zijn kin dan.

Maar ja, nemen wat je krijgen kunt zeker? Ik heb nooit een geweldig zelfbeeld gehad, voelde me altijd te dik, te lelijk, te normaal. Eigenlijk, totdat ik mijn grote liefde leerde kennen. Hij gaf me het gevoel dat ik het mooiste meisje op aarde was. Tot hij me dumpte en die klok snel even terug draaide.

In ieder geval, ik maakte mijn zet en verleidde alweer een nieuwe kerel. Ik moet wel toegeven dat de seks niet al te erbarmelijk was. De kerel kon zeker en vast met zijn vingers overweg. Eigenlijk was hij de eerste persoon die niet eerst mijn lichaam vanbinnen en vanbuiten moest kennen om een resultaat te boeken. Alles op een rijtje gezet: hij zou niet misstaan als vader.

Dat zou je denken!!!

Tot weken na die ene nacht bleef de griezel me stalken. Ik kreeg berichtjes in het midden van de nacht dat hij voor mijn deur stond, nood had aan pizza en bonkers (wtf), en de uitslag van België-Turkije (dubbele wtf). Sinds wanneer zijn mannen de betekenis van het begrip “one-night-stand” vergeten?

Ik wil geen relatie.

Ik wil het niet eens proberen.

Nee, liefde groeit niet.

Ik HAAT voetbal!

Dus bol het af. (aksafanisoe, als je liever Grieks spreekt)

Sweet dreams,

Marly and me