Column: Marly & Me - De barman

 Een stout 20-jarig meisje komt terecht in het avontuurlijke studentenleven van Leuven. Alles wat haar vader niet mag weten, schrijft ze hier iedere week anoniem voor ons neer. In deze aflevering opent ze de jacht op een plaatselijke barman. 

Hey you,

Een perfecte man moet iemand zijn die...

- Kan entertainen.

-Drankjes, genaamd melk, uit kan delen op alle uren van de dag.

-Vriendelijk glimlacht als je in zijn ogen kijkt.

-Je even graag blijft zien in welke huilerige toestand je ook verkeerd.

Kortom, een barman dus.

En ja, op mijn lijstje van potentiële bevruchteraars (wat een woord .... en ja, ik ben nog steeds opzoek naar een vader voor mijn nog ongeboren en onverwerkte kind) staat zo een pracht van een exemplaar. Alvast, dat was de eerste indruk die ik kreeg.

We waren met the girls op een muziekoptreden in één van de vele cafés in Leuven.

Ik waagde me door de dicht benepen massa om een drankje te gaan halen, toen er plots een lichtstraal uit de hemel kwam en er een engelenkoor klonk en …. ‘hallelujah’, ik aanschouwde de verlossing. Ok ja, misschien overdrijf ik een beetje en werd hij enkel belicht door een misplaatste spot en was het engelenkoor afkomstig van de soundcheck, maar je weet wat ik bedoel.

Mijn ogen vielen bijna uit hun kassen, zo'n mooie jongen had ik nog niet vaak gezien, en hij lachte zelfs even naar me. Helaas lachte hij even aandoenlijk naar mijn buurvrouw en zelfs buurman. Een blik langer dan een fractie van een seconde was me niet gegund.

De volgende keer dat iemand vermeldde dat ze dorst hadden, stoof ik als een bezetene op de bar af. Ik zou nog een kans maken om in zijn bedwelmende ogen te kijken. Wederom werd ik puur als cliënteel behandeld, en dan spijtig genoeg niet het soort klant dat je verwacht op een hete-man-zoekt-vrouw-om-vijfmaals-genot-per-nacht-te-geven-site.

Toen hij even later ons groepje kwelende groupies passeerde, werd ik snel aangestoten door mijn vriendinnen. "Kijk, daar loopt je lover-boy."

ZUCHT

Wat ik gelukkig via een paar omwegen wel kon opvangen was dat hij warempel op mijn school zat en zijn voornaam (je weet dat ik uit principes er nu eentje moet verzinnen), Erik was.

Maar Erik lag onnoemelijk ver buiten mijn bereik. Hij had de mooiste gespierde armen die ik ooit gezien had en blauwe kijkers die door een betonnen muur zouden kunnen boren. Met zijn wilde blonde haren zwierde hij van links naar rechts tot mijn neusgaten zich vulden met zijn opzwepend aroma. Ik was verkocht, ik moest en zou hem in mijn tempel lokken.

De volgende dag voegde ik een nieuwe vriend toe op facebook.

Erik baby, here I come.

Sweet dreams,

Marly and me.