Review: Suikerrock

Suikerock ligt al even achter ons, en nu alles ingezonken is, kunnen ze onze volledige review online zetten!

Suikerrock 2010 is na zijn kick-off echt vertrokken! Terwijl de markt niet veel voller was dan op een gewone Tiense week, dromden de eerste rijen samen toen de man in het wit het podium beklom. Stijn heb ik vorig jaar op Polsslag en Genk on Stage gezien, maar voor mij stond vandaag een volwassener man dan toen. Ergens is de muziek nog meer een feestje, en liggen zijn beats er nog meer op. Voor de electrofans onder ons is dit een geweldige opener!

Na een korte pauze begonnen de Stereo MC's.De langharige blonde spring-int-veld kreeg meteen het publiek mee, en wist het zo in Tienen een stuk warmer laten aanvoelen dan het is. Vanaf het eerste moment bewogen de fans mee met de beats, alsof ze in een trance waren. Langzame en snelle bewegingen wisselden elkaar af, en maakten zo een geweldig feestje hier op de markt.

In het half uur pauze gebeurde er een mirakel, en verdubbelde het publiek, en stroomde de markt vol!

Een goddelijke interventie zal er niet in zitten. Wel eentje van Jamiroquai. De met indianenveren uitgedoste popgod stormde het podium op onder een luid applaus en begon meteen alles te geven. Na amper 1 nummer vloog het zweet al her en der over het podium. Hit na hit werd meegebruld door het voltallige publiek en zelfs de toevallige voorbijganger zal er een paar van herkend hebben!

Een dag Suikerrock zoals het hoort!

Dag 2 begon met Sweet Coffee. Een goedsmakende blend van Rap 'n Jazz met een zeer internationale sound, ook al zijn ze verbazend genoeg Vlaams! De show zat letterlijk en figuurlijk vol vuurwerk! Net zoals een goeie kop, kan je hier van blijven genieten, en is hij veel te vlug leeg.

"Goe bezig manne!"

Milk Inc. daarentegen. Waar moet ik beginnen zonder onbeleefd over te komen. Over het feit dat er *enkel* het 2de nummer gefotografeerd mocht worden? De overdreven show? Vuurwerk en een verkrachting van klassieke muziek? Het marginale aspect? Ik weet het niet.

Ik kan enkel zeggen dat ik liever een hele show van Natalia doorsta, dan 1 seconde van deze 'groep'. Ik zou bijna geen foto's online zetten, ware het niet dat ik er stond met een missie.

Over Seal heb ik wat gemengde gevoelens. Een grote meneer, met een goeie show, maar toch wel wat eisen. Waarschijnlijk staat er een team advocaten klaar mocht ik te veel negatiefs zeggen, dus over de strenge fotografeereisen zal ik maar zwijgen. Voor de geïnteresseerde mensen, de familie Klum schijnt ook aanwezig geweest te zijn. Jammer genoeg mag ik enkel de foto's tonen die ik vanaf de Mixtoren gemaakt heb. De goeie close-ups, die ik met duizenden anderen gemaakt heb uit het publiek mag ik contractueel niet tonen. Helaas!

 Maar genoeg daarover! De show zelf was een groot live spektakel waar Seal 100% centraal stond. Zijn eigen stukje podium in het midden van de frontstage, waar hij hit na hit uitknalde. In tegenstelling tot de ruige rock van de andere dagen, was dit eerder een 'rustigere' act, en bracht Seal's Soul het marktplein in een trance. Tot natuurlijk de rocknummers begonnen, waar de handjes wel degelijk thuishoorden.

The Opposites. BROL. Aldus de algemene reactie hier. De naam zegt het zelf. In tegenstelling tot de straffe openers van de andere dagen, is dit echt niks. Sorry, hopelijk volgende keer beter?

Gelukkig zijn er The Customs. Fatsoenlijke rock, die niet vasthangt aan de maatpakken die ze dragen. Deze Belgische sensatie laat alle hoofdpijn van de Hollanders voor hun verdwijnen, net zoals de bewolkte hemel. De zon straalt, gitaren gieren, de snaren snijden door de lucht, en het schoon volk is talrijk aanwezig.

Wat meer moet iemand hebben?  Das Pop. Vandaag voorzien van nog meer opblaasdingen! Hun ballonnen kenden we al, maar vandaag stonden er nog een 10 tal opblaaspalmbomen op het podium. Wachtend tot hun vernietiging door de enige echte Bent Van Looy. Zoals gewoonlijk deed die dan ook goed zijn best met zijn zang, tamboerijn en piano. Vandaag begint er uit te zien als de dag van de kwaliteit! YEAH!

Voor Shaggy het podium op kan, moest eerst nog even Arid passeren. En daarmee is ook alles gezegd. De rock die ze brengen stijgt nooit tot een hoogtepunt, en de deuntjes blijven ook niet hangen. Jammer.

Shaggy. WOW! Wat een reggae feest! Na een (te) lange soundcheck kwam Mr. Bombastic met zijn wiegende heupen het podium op ge..euhm..wiegd zeker. In een ongeziene streak van top hits was er geen een dood moment. Tegen de tijd bracht hij het publiek zo warm, dat de stoom er bijna vanaf kwam! Het hele plein straalde zo reggae uit, dat zelfs de security ons toe liet om te blijven staan. Maar het was dan ook een super feest! Iedereen, fotografen en rode kruis inclusief, danste, sprong en zong mee. Het was zo geweldig dat ik een half uur na het optreden nog altijd in the groove ben, en nog altijd aan het meebewegen ben op de beats die al lang in de lucht vervlogen zijn.

Hop naar Grace Jones!

 Deze was echter ook een half uur te laat, maar dat vergaven we haar. De diva van Electro-Pop bracht ons haar hits zoals "Demolition Man" en "I've Seen That Face Before", maar ook zeer veel andere nummers in een sterke set met een geweldig visuele show. Elk nummer had ook zijn eigen kostuumwisseling, waarin ze gewoon lustig bleef doorzingen en met het publiek praten in haar sexy Frans-Engels. Tot afgrijzen van de security nodigde ze ook nog eens het publiek uit op haar podium. Wat ervoor zorgde dat de snelle beslissers over de hekken sprongen, en het podium bestormden. Wat een show!

Wat ook een prachtig feit is, is haar looks en conditie. Deze dame is volgens mij ooit 30 geworden, en geen dag verouderd. Een prachtige show, waar nog heel veel van kunnen leren.

Grace, je t'aime!

Dag 3 begon met Andes, die ik prompt oversloeg.

Dus Raymond dan maar. Mr. van Het Groenewoud opende voor mij de laatste Suikerrock dag. Met zo een rijk repertoire aan hits kon het niet anders dan een sterke set zijn. Zelfs de wachtende Clousseau fans zongen en bewogen mee met de Vlaamse hits.  Een intiem gevoel op een groot plein. Maar ik bezweer u beste lezers, het ging vooruit! Chappeau!

De Kreuners zijn net zoals Raymond een van die vaste vlaamse muziekwaarden. En dat ook deze er nog altijd staan, weten Walter en zijn bende moeiteloos te bewijzen. Met een mengeling tussen oude hits en nieuwe pareltjes krijgen ze de Tiense markt geweldig goed mee. Maar zoals altijd is dat Kreunerspubliek fantastisch! Rock On!

Als de Kreuners koning van de Vlaamse rock zijn, en Raymond koning van de Kleinkunst, dan is Clouseau zeker koning van de Pop! Wie de podiumkuren van de gebroeders Wouters kent, weet dat alles kan gebeuren. In dit geval Koen die in het midden van een nummer de PA Toren beklimt zonder een noot te missen. Omdat de set in het begin voornamelijk nieuwe nummers kent, maakt dat enkel de echte fans kunnen meekwelen. Wanneer ze vanaf de middenhelft de klassiekers, al dan niet in een nieuwe uitvoering, loslaten kan dan weer iedereen meevolgen. Maar zoals altijd stelt Clouseau niet teleur, al hadden de bindteksten wat minder melig mogen zijn op momenten.

Als die eerste 3 nog niet voor genoeg jeugdnostalgie zorgden, zorden deze laatste hier wel voor. Golden Earring was dé rock-topper van de avond. Met hun hits, nationaal en internationaal, vulden ze de markt met hun unieke sound, die ervoor zorgde dat deze reporter niet meteen backstage wou schrijven, maar naar het concert gaan genieten.

Als er dan nog woorden gezegd moeten worden, kan ik enkel het volgende zeggen. Net zoals een zeer goede wijn, is zelfs na bijna 50 jaar (in dezelfde opstelling!), Golden Earring enkel maar beter geworden.

Wat wel zeker het vermelden waard is, is hun fabuleuze live versie van Radar Love. Een zeker 20 minuten durende versie, inclusief een drumsolo waar de Universal Brass Band aan te pas kwam. Van een nummer tot een nieuwe hoogte te brengen gesproken!  

Golden Earring. You still rock!


Suikerrock sloot af, zoals het vorige week begon. Met iconische geluiden, wat de term muziek overstijgt.

The Australian Pink Floyd Show slaagt er in om die iconische Pink Floyd sound terug te creëren op het podium. Beginnend met "Shine On Me Crazy Diamond" laat deze band enkel kippenvel achter. Zelden zo koude rillingen  gevoeld, dan door het meesterschap van de muziek, en deze muzikanten die hem naadloos brengen. (en dat is een straf compliment)

Terugblikkend op Suikerrock kan ik enkel zeggen, het waren 5 dagen gevuld met zoveel muziek, zowel trash als parels, goud, zilver en diamanten! In totaal genoten 80.000 mensen met mij mee op de grote markt over een periode van 5 dagen. Een geslaagde Suikerrock!

Je kan de volledige fotoset hier bekijken.